تنهايي من

تنهايي من

تنها شادی زندگیم این است که هیچ کس نمی داند تا چه حد غمگینم.

دلم گرفته از آدم هایی که میگن هواتو دارن ولی معنی شو نمی دونن از اونایی که میخوان

فقط مال اونا با شی اماخودشون فقط مال تو نیستند از اون های

که زیر بارون برات می میرن ولی وقتی آفتاب شد همه چیز از یادشون میره

از اونایی که سرشون خیلی شلوغه

+نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388ساعت11 بعد از ظهرتوسط سعید نیکبخت | |

غربت

غریبی اشکهایم را

به بزرگی غربت خنده هایت ببخش

+نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388ساعت11 بعد از ظهرتوسط سعید نیکبخت | |

من هنوز کودکم...

ای کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه تو،
همه چیز را فراموش می کردم.

کاش کودک بودم تا شبها قبل از اینکه بفهمم چه کسی برایم لالایی گفته،
عمیق ترین خواب دنیا را داشتم.وصبح ها با خمیازه وعشوه ای کودکانه،
بعد از همه از خواب برمی خواستم.

ای کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم می گرفت با صدای بلند گریه می کردم
و داد می زدم تا همه درد مرا بفهمند.

ای کاش کودک بودم ، تا عروسکهایم را در اختیار می گرفتم و
هر گونه که دوست دارم با آنها بازی می کردم و هیچ وقت عروسک هیچ کس نمی شدم.

ای کاش کودک بودم ،تا بزرگ ترین شیطنت زندگیم نقاشی روی دیوار بود.

ای کاش کودک بودم ، تا از ته دل می خندیدم،
نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم.

ای کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه تو،
همه چیز را فراموش می کردم.

ای کاش کودک بودم ، تا سرنوشت مرا به بازی نمی گرفت و شکست را درک نمی کردم.

ای کاش کودک بودم ، تا وسوسه کاری به من نداشت و احساس مرا اسیر خود نمی کرد.

ای کاش کودک بودم ، تا شاید معصومیت چشمانم در تو اثر می کرد.

ای کاش کودک بودم ، تا هیچ گاه تو را نمیخواستم و دلم برایت تنگ نمی شد.

چه زود بزرگ شدم !
سالها می گذرد ولی من هنوز کودکم...

+نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388ساعت11 بعد از ظهرتوسط سعید نیکبخت | |

عاشقانه

عاشقانه دستهایش را گرفتم. گرمای عجیبی در
سینه جانم را می سوزاند.عطر عجیبی پراکنده بود.
حالتی داشتم وصف ناپذیر. گویی توآسمون بودم. به من لبخند می زد و در انتظار جوابش بود. گویی هوش از سرم پریده بود. نبضشوتو دستام حس می کردم. حتم داشتم اون هم همینطوریه. حس می کردم، آسمان،زمین، و همه چیز مال منه . آتیشی تو دلم به پا بود. آتشی بالاتر از زمان و جسم.
تنها چیزی درونم را آزار می داد, شرم داشتم در چشماش نگاه کنم. لیاقتش را نداشتم. از بی ابرویی،گریه ام گرفت. من کجا و آسمان کجا؟
احساس کردم اون هم گریه می کنه. سرمو بلند کردم, بی اختیار دستمو روی صورتش گرفت و همون طور اشک می ریخت. درکش برایم مشکل بود. این من بودم که باید گریه می کردم
کاش بودند ستاره ها، تابه من حسودی می کردند

+نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388ساعت11 بعد از ظهرتوسط سعید نیکبخت | |

فرشته های ساکن

هر جا که باشی میتونی صدای پای عشق رو بشنوی

باید بری رو موجش ، قد تاپ تاپ قلبت

اونوقت ، اگه بتونی تیکه های قلبها رو بهم بچسبونی میتونی آخر عشق رو هم ببینی .

میدونم اگه به اندازه ی لحظه ای تو هر قلبی زندگی کنم میتونم عاشق ترین عاشق دنیا بشم

به فرشته ها بگو که درها رو باز کنن

فرشته هایی که تو قلبها زندگی میکنن

فرشته ی تو

فرشته ی او

فرشته های ساکن تمام قلبهای دنیا ......

من می خوام عاشق ترین عاشق دنیا بشم

عاشق همه ی مردم دنیا .........

+نوشته شده در پنجشنبه 21 آبان1388ساعت11 بعد از ظهرتوسط سعید نیکبخت | |

ماه من

ماه از آن بالا خودی می نمایاند که هست هنوز.

همیشه آن بالا بوده است،

هر وقت که بالا را نگاه کردم.

همیشه آن بالا هست.

نگاه می کند...

گوش می کند...

همیشه هست،

وقت شادی ها، وقت غر زدن ها،

روزهای عاشقی، روزهای مهربانی،

روزهای سفر، روزهای زندگی، روزهای ...

روزهایی که حرفی بود برای زدن،

روزهایی که سکوتی بود برای شنیدن!

شاید که نشانی از هستی است،

یا که نماد عشق است.

شاید که خود زندگی است

با تمام تنهایی اش

هر چه هست،

ماه من بوده همیشه،
.
.
.

آری...

ماه من است!